maiecka's terefere

Liście za Michaela Buble'a!

2011-11-26T19:25:00.001+01:00

:-) dwa klony. od Ani. I pisaczki. Poznańskie.

Majkel Majkel. Po mojemu.

I'm lucky I know but I want to go home. Mój ulubiony kawałek. Moja mała inspiracja i mały podnośnik na duchu, kiedy jest źle.

I coś, co absolutnie mnie zszokowało :-)) 11 listopada. Dwa telefony. Mega dużo rogali. Myślałby kto, że to za duża ilość cukru. Ale nieee! to emocje, których nie da się opisać. To dzikie drżenie rąk i napięcie, oczekiwanie, chwile zwątpienia a w końcu niesamowita radość! Dobrze, że Kruczek był akurat na herbatce, bo gdyby nie on, spadłabym z krzesła. 5 razy.

Drogi M z Radia Zet - Dziękuję! you made my day! :-))

Berlinie, Michaelu Buble - przybywam! ;D

Rybki wpływają na wszystko

2011-11-26T19:20:00.001+01:00

2011-11-10T23:53:00.001+01:00

Z Krzyśkiem leśne spacery

2011-11-10T22:17:00.001+01:00

Ostatnie promienie listopadoweg słońca wykorzystaliśmy do maksimum. Teraz księżyc spowija gęsta mgła, nie widać nawet Jowisza, który zazwyczaj dumnie wisiał ponad domami. Nie widać już błękitu nieba. Przed nami miesiące depresyjnych klimatów...

niekończące się połacie śniegu, który skrzypiąc pod stopami będzie wdzierał się do butów i pod szale. Który zaczerwieni nam policzki i przeraźliwym zimnem spali nam dłonie.

Ale póki co jest jesień. Soczysta, full-color jesień. Bez deszczu, bez przesadnych podmuchów wiatru, bez mrozu i wszystkich innych 'niepożądanych' jesiennych atrakcji. Taką jesień lubię. I niech mi ktoś spróbuje marudzić, że jesień to taka brzydka pora roku. Im dłużej chodzę po tym świecie tym bardziej podoba mi się to, co mnie otacza. Nawet śnieg i zima, która zabiera życie i kolory temu, co dookoła. Mimo tego, albo właśnie dlatego uwielbiam zimę. Za to chwilowe oderwanie od dzikiego pędu i dzikiej energii. To dobry czas na odpoczynek z kubkiem gorącej herbaty.

Co do zdjęć... fajnie :-) tzn. było mniej fajnie, jak mi przypadkiem ów strzykawka wypadła z kieszeni na przystanku, alee.... ;-)

Pomimo tego, popołudnie spędzone bardzo pozytywnie.

co prawda z tej miejscówki przegonił nas jakiś dziwny odgłos, ale jak na nieustraszonych poszukiwaczy starych walizek przystało - pośmigaliśmy dalej...

Jason Mraz Live in Prague.

2011-10-21T22:19:00.002+02:00

Praga przywitała nas chłodem ostatnio letniego poranka.

w powietrzu czuć było nadchodzącą jesień.

dziwne, że nikt tu nie zbierał kasztanów...

kamieniczki i uliczki

kamieniczek i uliczek ciąg dalszy

Chyba trafiliśmy w nieco brzydką dzielnicę, ale ta nie urzekła mnie 'pięknem' wszędzie psie kupy, ciężki bajzel i jakaś dziwna pustka. Jakby nikogo tam nie było. Tylko jedna babcia zaczepiła nas po drodze proponując, że wpadniemy do niej na 'caj' ale podziękowaliśmy ;-)

Nie wiem, co to było, ale gdzieś na mieście.

za tymi grubymi murami za parę godzin będę tupać nogą w rytm Mrazowych pojękiwań ;-) tak tak, Ania jak to przeczyta to mnie zamorduje :->

wnętrze Palac Akropolis

Jason Mraz po raz pierwszy

tak sobie bliziutko sceny z Anią stałyśmy, że mieliśmy kabelki pod rękoma a Mraza na jakieś 3m od siebie.

Mraz i Toca w tle.

światełka miał całkiem fajne, a my miejscówkę :-)

ja wim, że wszystkie podobne do siebie ;-)

Mega prześcieradło z literkami. albo i wielki ręcznie robiony banerek (widać, że ktoś włożył w to sporo czasu i serca) Polska reprezentacja na uchodźstwie dopisała, a jak! i nawet jestem podpisana ;-)

a tak to mniej więcej wyglądało zamontowane :-) Jajson widział i sie cieszył. Stwierdził nawet, że przyjedzie.

panowie techniczni mieli ręce pełne roboty. Strojenie gitar po każdej piosence, montowanie mikrofonów i tyyyysiąc innych rzeczy:P

Jason ma wczuwke. A ja mam dylemat, czy wczuwka przez u czy ó. bo niby u bo od czuć (wczuwa się) ale ó bo ówka. Sama nie wiem...

Pokoncertowy Jajson rozdaje autografy :->

Koncert miał miejsce miesiąc temu, ale coś długo zajmuje mi rozruch w tym roku i dlatego taka przerwa. Cała ta fotorelacja to oczywiście wina/sprawka Ani, siostry mej jedynej, która to Mraza lofcia miłością ślepą ;-)
Koncert fajny, ludzi sporo, ale mimo wszystko kameralnie. 3 h czekania przed wejściem i godzinka już pod sceną (zapamiętać - zawsze miej przy sobie coś do zjedzenia) i ileś tam koncertu. Wrażenia pozytywne :-)
Nigdy bym nie przypuszczała, że jakieś licho wytarga mnie na koncert dalej niż Krotoszyn/Poznań. A tu popatrz - Ania. Wytargała mnie, Bogusia i Mateusza średnio zainteresowanych i dawaj, jedziemy. No i stało się bilety zamówione, 6h drogi do Pragi, krótkie zwiedzanie okolicy, zamawianie herbatki po czesku. Do tego próby komunikacji z ludźmi spotykanymi gdzieś po drodze. Jakaś babcia licząca nam po angielsku do 10, japończycy w kioskach spożywczych i pani w barze w Palac Akropolis która zastanawiała się, jak są po angielsku schody (a schody po czesku brzmią niemal identycznie jak po polsku :-D)
Czeski jest piękny. Absolutnie :-D
i hit wyjazdu 'vlejite mi prosim mix do dwutaktu'

2011-08-28T15:05:00.002+02:00

Licencja(t) na zabijanie.
projektami 'graficznymi' oczywiście jak na kulturoznawców przystało.

Chwila złapania natchnienia w przyszkolnym cmentarzu. Tzn bliskość cmentarza nie ma nic wspólnego ze szkołą. Po prostu on tam jest i ona tam jest. Ale nie wpływają na siebie znacząco, poza tym, że jak wszystkie ławki dookoła są zajęte to w przycmentarzowym parku są wolne.

Czas na metamorfozę.

Metamorfoza - completed.

Aga nadzoruje, czy wszystko idzie zgodnie z planem - idzie.

Ja pikole, zdałyśmy!

Olga postanowiła wykorzystać świeżo zdobytą licencje.

pamiątkowa 'focia' po wszystkim.

I biedna Karolina zestresowana jak nigdy. W sumie też by mnie nerwica brała, gdybym musiała wysłuchiwać szczebiotu wszystkich którzy weszli i zdali a sama mieć wszystko przed sobą.

Emocje powinny opaść, ale nie opadły, tylko nosiły nas pół metra nad ziemią (tzn kogo nosiły, tego nosiły. Mnie szarpało przed wejściem na egzamin, więc zdążyłam się już uspokoić:->)

dalszej części obrządku świątecznego pozwolę sobie nie publikować, dla dobra potomnych i w ogóle.

To był zabawny dzień. Z kupowaniem klapków przez pół godziny, wybieraniem kwiatów które lepsze, ruskimi szampanami, strzelaniem korkami, ojcem chrzestnym w Jarocinie i setką innych śmiesznych spraw.
Lubię lipiec.

2011-08-28T14:52:00.002+02:00

W południe lata na krańcu świata...

***

***
na szybciora, mały spacerek fotograficzny.
Wrzesień idzie.
Praga idzie.
wszystko idzie. że tak sobie bezczelnie sparafrazuje Wielkiego Myśliciela.

2011-08-25T22:39:00.004+02:00

Huba i Holina.
czyli opowieść drogi.

Ostatni etap drogi. Ostatni widok na Tatry (ktore tutaj słabo widać) przy podejściu na Studzionki od Szlembarku. Nie powiem gdzie nam nogi wchodziły po 5 godzinach asfaltowego spaceru. Widoki były przepiękne i wynagrodziły nam nasze cierpienie :-)

Wypas nad zalewem Czorsztyńskim. Zawsze, kiedy przechodzę koło takich 'luźnych' krów, boję się, że zaczną za nami biec, jak te w zeszłym roku. Można to podciągnąć pod fobie? krowo-luźno-biegaczo-fobia? z pewnością. Kto nigdy nie był goniony przez krowy - nie zrozumie...

Zalew Czorsztyński i gdzieś daleko w tle widać Pieniny :) widok z Dębna

podejście od Szlembarku.

kapliczka na zakręcie w Szlembarku. Zawsze kiedy tam jeździliśmy było 'Szlembark, Szlembark' i kościółek i podjazd pod górę, gdzie czekał wuja Waldek z wozem zaprzężonym w konia. Nie wiem, jak wyobrażałam sobie Szlembark, ale na pewno nie tak. Rozwlekły, z wieloma uliczkami (przejściami) pomiędzy domami, z kilkudziesięcioma zakrętami, gospodarstwami i ujadającymi psami. Asfalt, muczenie krów i jeden sklep na trasie. Na dodatek trafiliśmy na początek 2 godzinnej przerwy... załamka. Aż tu nagle drzwi się otwierają, a ze sklepu wychodzi pani i mówi, że właściwie to już zamknęła, ale jeśli tak bardzo bardzo bardzo chcemy, to ona może nas obsłużyć ^^ nie powiem, że spadła nam z nieba, bo stamtąd lał się tylko żar, ale klimatyzowany, dobrze zaopatrzony sklepik też nam styknął ;-)

Huba. A właściwie zejście do Huby. Stamtąd przydreptali do nas Adrian z kumplem (górale niskopienni - do zapamiętania;)

I nasza dzielna drużyna RR, z Justyną Kowalczyk w postaci Pucia.
a to już droga na Holinę.

Ponownie żar lał się z nieba, a żeby było zabawniej - zapomniałam wziąć czekolady :(

i punkt kulminacyjny całej wyprawy - Bacówka na Holinie. I weź tu dzieciakom tłumacz, że to jedyna atrakcja po 2 godzinach marszu? :D w sumie bardziej cieszyli się ze sklepu na Ustrzyku i burzy, która spod tego sklepu w trybie błyskawicznym nas wygoniła. Fajne było przeprawianie się przez strumyk po kamieniach, bo mostek zerwało. Nie fajne było podchodzenie z Ustrzyku na Studzionki. Uch...

PS. Żmije zygzakowate nie stanowią problemu dla 15 osobowej grupy małych bawołów.

2011-08-23T16:48:00.003+02:00

'Edy tak koło chaupy.'

to zapamiętałam najbardziej i powtarzam najczęściej ^^

Monika Ch. moja ulubiona górolka. Studzionkowa.

przy tych takich hehuakach na siano.

Monia na wietrze.

znów przy hehuakach.

I z głową w chmurach. A raczej z całymi Studzionkami w chmurach.

i znów chmura.

Jak Monia zrobi nostalgie, to nie ma wuja we wsi ^^

i korzystając z okazji sama przyodziałam tradycyjny góralski strój. Brakuje tylko słońca, warkoczyków i górola w kierpcach:P

Podchodzę do tych Studzionkowych zdjęć po raz kolejny. Jest ich jeszcze sporo w zanadrzu, ale nie będę Was podle truć tylko i wyłącznie górami, choć nimi mogłabym w nieskończoność ;-)
Kto był, ten zrozumie.

2011-08-19T00:24:00.003+02:00

Dni Zdun 2011. Za Zu Zi

oj, czerwiec już dawno za nami, ale wspomnienia pokoncertowe jak najbardziej aktualne:)

Saksofon

pół sceny.

scena plus ludzie, których nie widać :-)

bose stopy na detalu.

dużo kabli na detalu.

Kordyan w planie amerykańskim.

Przyczajony Rogal

Kamera kamerzysty Dawida.

Noga Kordyana na efekcie gitarowym?

mega szybciutka i króciutka wrzutka foteczek z koncerciku zespoliku Za Zu Zi na dzionkach Zdunków. Jejku jejku, ależ ja mam mega skapunie. Po całych wakacyjkach przypominam sobie o tamtych koncercikach.

Dobra, ogarniaj się.
Koncert bardzo sympatyczny, zespół także, szkoda tylko, że ludzie średnio dopisali. Ale to już tradycja ;-)
Ale mieszam z chronologią. Koncert z czerwca. Studzionki z lipca, wkrótce jeszcze nieco z innych miesięcy, coby nie było zbyt nudno :)

2011-08-18T20:40:00.003+02:00

Szklane domy.

Co prawda nie koniecznie te, o których marzył i śnił Wokulski, ale te także są ze szkła.

work in progress. Szklanki, literatki, kieliszki z markerowym z grubsza szkicem.

Diamentowe wiertła, parę innych bajerków i grawerujemy.

Z niezmytymi czarnymi konturami. Dom z placu Kościuszki.

Skończone. Jeszcze 5 takich i zamówienie kompletne.

Zdrówko!

wspominałam już o spartańskich warunkach pracy? ;-)

a tu do kompletu kościół 'Pogrzebowy', ratusz i kościół pw. Jana Chrzciciela w Zdunach

wyżej wymienione dostępne na Kiermaszu rękodzielniczym na Pograniczu Kultur w tą sobotę. Ul. Łacnowa, Zduny. Startujemy o 14 :-)
Prócz szklanek czekają jeszcze wycinanki, malowanki, biżuteria, Turbixony i wieeele innych :-)

Zapraszam!

2011-08-16T14:56:00.004+02:00

Uciekaj serce moje...

do Studzionek. Bo tam mi dobrze.

co jakiś czas wracam tam i ciągle mi mało.

I chociaż niewiele się zmienia, to i tak nie mogę się napatrzeć. Na zapas.

Latem ciężko zobaczyć takie widoki. Któregoś dnia się po prostu udało :)
***
Święto Gorców

Studzionkowa Babcia Ania, niekwestionowana gwiazda tegorocznego Święta Gorców :-)

Energią i siłą zawstydziłaby niejednego młodziaka.

Nie wygląda na swoje ponad 70lat. I jak piknie klnie po góralsku ^^

Kapela w tradycyjnym góralskim stroju.

plenerowe zajęcia z grafiki. Fajny pomysł na prosty i ciekawy gadżet :-)

Na skrzypkach pan grał.

a pani tak subtelnie.

ech, sielanka.

i mały bakstejdż z 'góralskiej' sesji. Chciałam 'focie' koło tego drzewa, mając nadzieję, że jest mniejsze. Nie było.
więcej za chwil kilka :)

2011-08-16T13:57:00.003+02:00

No to Frugo!

jedziemy z tym koksem. Frugo znalezione w jakimś sklepie w Zakopanem pod przejściem z Krupówek na Gubałówkę. Za każdym razem, kiedy jestem w Zakopanem kupuję te żółwiki. Absolutnie najładniejsza drewniana zabawka jaką widziałam :) i tylko w jednym miejscu można je znaleźć. I przepięknie pachną bejcą. I jeden z nich czeka na swojego właściciela, który ma długi zapłon ale w końcu się pewnie ogarnie i go przygarnie :P

Pod Siklawicą. Szczerze mówiąc, myślałam, że będzie to jakiś porażający widok. Huk wody, opadnięte szczęki i inne tego typu atrakcje. A tu o. Wodospad. W Tatrach Zachodnich, w górnej części Doliny Strążyskiej. Pod północną ścianą Giewontu.

przy końcu wodospadu takie o. trochę wody :)

Pucio młodszy zdobywca Siklawicy.

Waldek i Krzysiek - nasi kierownicy wycieczki. Szybki look w mapę i idziemy dalej. Obawiam się, że to ta sama mapa na której Paulina poszukiwała Zdun :-D

pan, który brejkał wszystkie rule. Skoro lubi?

2011-07-27T22:32:00.002+02:00

Jagodowo.

Wraz z końcem czerwca pojawiła się u mnie Jagoda.

chwyciła w dłonie naręcze kwiatów i tak już została.

zdziwiona.

i zatańczyła solowo taniec towarzyski.

a później schowała się w liściach.

fajnie fajnie, jeszcze przed egzaminowo wtedy. i przedstudzionkowo. A teraz już poStudzionkowo. kurcze. smutno.

2011-06-19T16:48:00.004+02:00

Nawiedzeni. Zduny, peregrynacja 2011
W sumie nawet nie chce mi się zbyt mocno rozpisywać nad tym, co tydzień temu miało miejsce w zdunowskiej parafii. Cała ta peregrynacja to jedna wielka ściema i komercja. Nie czuję tego. Ktoś w pogoni za tak często krytykowaną z ołtarza mamoną urządził sobie po Polsce tour de Maria. Tłum się bawi, a panowie w kempingach ustawionych pod młynem liczą grube pieniądze...
Brakuje tylko Kolorowych Jarmarków z głośników...

2011-06-19T16:29:00.003+02:00

Noc Muzeów w Poznaniu.

a właściwie tylko w Muzeum Narodowym i tylko na wystawie plakatu, bo dalej mi się zwyczajnie w świecie po całym dniu na uczelni nie chciało...

w samo południe, to smażyliśmy się przed wejściem do Muzeum, bo otwierali dopiero o 17.

czerwono.

details.

takie tam w muzeum.

Ładnie tam całkiem.

i czarna dupa.

choć tak naprawdę wcale nie jestem w wyżej wymienionej, gdyż sesja na ostatniej prostej, albo i nawet na finiszu. Jedyne co pozostaje, to załapać ostatnie dwa wpisy i cieszyć się z wyjazdu na Studzionki. chociaż z pierwszego obozu to nie do końca, bo skończy się on w 3/4 z egzaminacyjnych powodów.
póki co, nie wiem :}

2011-06-10T14:09:00.002+02:00

Starowinki

z lodem.

wstrząśnięte nie mieszane.
miałam już dawno dodać, ale mi się nie chciało.

2011-05-11T22:06:00.003+02:00

Dolores

W krzakach

Koło krzaka.

Nieopodal krzaka.

z głową na drzewie.

z głową pośród drzew.

I z głową wyrwaną z kontekstu ale na ładnym tle ;-)
Ciąg dalszy popołudniowego zdjęciowania z Misią i Dolores. Bonusowo był jeszcze Bartek, ale on za chwilę.
Jest maj. Jest cudownie. Była majówka, wstyd w Dino ;-) za stadionem trudne spotkania z lasem, Kamili ciągłe wyłażenie na papierocha, Padre nad Stawem i dawno nie widziany Rogal. Cóż to była za noc. W sumie jak każda inna, tylko wieczór przed nią nieco dziwniejszy.

Niecałe dwa miesiące do egzaminu, trzeba by się spiąć. A po egzaminach... Studzionki na miesiąc. Jest cudnie ;) no i Enej wygrał MBTM. innymi słowy dobryj den.

2011-05-11T21:57:00.004+02:00

Misia.

eye of the tiger :-)

albo raczej of paf :>

Michasia w wersji przestraszonej liścia.

z wachlarzem, bo było upalnie.

i po Misiowemu, na dziko.

i tu też.

Kawałek naszej sekcji fotograficznej :-) dziewczyny miały ubaw, a reszta.... też w sumie miała ubaw :)

2011-05-02T22:21:00.000+02:00

Majkowe Studio Nagrań.

Od dupy strony i do tego telefonem:-) akwarela na papierze Fabriano, trochę gumy maskującej, trochę srebrnego pisaka.

Poprawione cienkopisem.

Tutaj dopiero sam ołówek. i zbliżenie.

szkic plus kółko dookoła głowy.

szkic bez kółka dookoła głowy.

2011-04-26T23:06:00.003+02:00

Piotrek

Najbardziej kudłaty model z którym współpracowałam :}

przy okazji najwyższy z dotychczasowych i bardzo sympatyczny :)

za-stadionowy las był tego popołudnia całkiem fajnie oświetlony.

Taką przyjemną miejscówkę wyhaczyliśmy. Z podgrzewanymi fotelami i mnóstwem innych atrakcji.

Las ponownie. Albo raczej skraj lasu.

w potrzasku.

i w lesie. Klimatem przypomina mi nieco Frodo Bagginsa - ulubionego mojego hobbita ;)

Przedświątecznie. Pogoda dopisała. Piotrek dopisał, mój pomocnik-siostra także dopisała. Wszystko wydawało się grać jak w orkiestrze :)
Krótki spacer fotograficzny. Bez większego planu i 'zamysłu'. Na rozruszanie. Dla mnie po 'ludziowym-portretowym' przestoju i dla Piotrka na oswojenie się z obiektywem.

Jestem zadowolona z efektów i czekam na powtórkę :)

uff, po świętach. Żyjemy.

2011-04-23T17:04:00.004+02:00

Wesołych świąt!

Kurak zakupiony przypadkiem. Kurak, a raczej gangsta-kurak robi postrach na dzielni dzwoniąc swym łańcuchem podczas kontrolowania rewiru.

Baranek z masła bez głowy i z urwaną dupą. Niestety. Nie wyszedł mi. Wiem, że robienie baranków to filozofia żadna, ale robiony w przerwie między bolidem a toyotą po prostu stracił głowę.

Gotowe jajo. Zdjęcie z telefonu, na specjalne siostrzane zamówienie :->

work in progress :)

prawie skupienie :->

kolejka do malowania.

jajko od nieszczęśliwej kury :(

ziemniaki i marchewka nie wyraziły zdania w kwestii zadowolenia lub też nie.

Ani kiełbasa nie wyraziła.

skończone pisanki. Akwarele, biały tusz kreślarski i pędzelki z włosia syntetycznego plus jeden z wiewiórki.
Podczas produkcji pisanek nie ucierpiało żadne jajko.
Jestem zadowolona z popołudniowego przygotowania świątecznego. Nie wiem w jaki sposób 'powinno się' malować jajka, ani jakie motywy powinny przeważać na pisankach. I mnie są to auta i aparat. Na innych są jakieś nieudane kwiatki i Ani napis uzupełniający jajo-bolid Kubicy. Święta to czas radości i taki też był dzisiejszy dzień. Ciepły, słoneczny, z leniwym klimatem nadchodzącego lata. Wieczór z kolei bogaty w nagłe zwroty akcji i nieoczekiwane sytuacje.
Oczy zwierzyny i węglo-ludy pozostaną w mej pamięci już chyba na zawsze... :>

Wesołych, spokojnych, rodzinnych i lekkostrawnych świąt. Odpoczynku od problemów i zmartwień. Wszystkiego dobrego!

2011-04-19T23:42:00.005+02:00

Amerykanie w Ceramie

A właściwie to jeden Amerykanin i nie tylko w Ceramie, bo w wielu szkołach krotoszyńskich był gościem.

Pierwszy dzień w polskiej szkole był dla Douglasa ciężkim szokiem... no dobra, żartuję sobie. Poza tym, że tam mówią po angielsku a tu po polsku, Douglas nie zauważył większej różnicy :-) Co prawda w polskich szkołach wszyscy podniecają się jedną wypaśną, e-tablicą, podczas gdy tam są one w każdej klasie jako standard. Cóż:)

Pomimo różnic kulturowych gra w Kamień papier nożyczki jest ponad podziałami a jej reguły są jasne dla wszystkich :)

Douglas to bardzo sympatyczny gość. Z każdym potrafił się jakoś dogadać i na dodatek umie składać zwierzątka z balonów!

Poza szkolnymi obowiązkami miał także czas na chwilę relaksu. Chwile te wykorzystaliśmy do maksimum, aby pokazać mu dorobek polskiej kultury regionalnej. Tutaj Kaflarnia w Zdunach. Dawno tam nie byłam, a jednak pamiętam niemal każdy kąt :-)

Douglas z zamiłowania rzeźbi, więc możliwość własnoręcznego wykonania kafla była dla niego wyjątkowym uśmiechem losu :) W sumie to tyle, ze Zdun. Na kręgielni nie wiedzieć czemu pozamiatałam i Waldka i Douglasa, chociaż na co dzień idzie mi tragicznie :-> no i chwila wytchnienia w kawiarni i dalej do pracy.

W tym gimnazjum imienia Mikołaja Kopernika jest dziwnie :> Mikołaj straszy z każdej szkolnej ściany w ilości milion pięćset. Tutaj taki pozytywny Douglasowy akcent czyli rozdawanie amerykańskich cukierków za uczestnictwo w zajęciach. Swoją drogą okropnie słodkie te cukierki.

Zajęcia w gimnazjum nr 4.

Cukierasy w biedronce :-)

I ostateczny test umiejętności. Konkurs odbył się w Ceramie.

Nie będę zagłębiać się w merytoryczne wartości tej dwutygodniowej wyprawy. Douglas Wilson przyleciał z Chicago na wymianę. Dwa tygodnie spędzone na 'śledzeniu' jego nauczycielskich poczynań na obczyźnie to za krótki czas, żeby kogoś poznać. Nie mniej jednak Douglas pozostawił po sobie bardzo miłe wrażenie. Swój chłop, pomimo że z Ameryki. Dużo się wydarzyło podczas tych dwóch tygodni, aż trudno sobie teraz wszystko przypomnieć.
Dziwne uczucie wiedzieć, że nigdy więcej się kogoś nie zobaczy... Z drugiej strony - nigdy nie mów nigdy ;)

2011-04-19T18:57:00.001+02:00

Wielkanoc.

Kartki czas zacząć. Robić. Na świetlicy, bo w domu mi się nie chce ;)

Krok po kroku (pierwsze kroki z ołówkiem i konturami pominęłam, bo najzwyczajniej na świecie zapomniałam 'udokumentować' tenże etap:P)

Pożółcone kurczaki.

W sumie chyba koniec prac nad ów kartką.

I materiały użyte przy tworzeniu kartki. Żadna kredka nie ucierpiała podczas realizacji. Taka sfetaśność kurczaków zainspirowana niedzielną (ale z dawien dawna - ostatni weekend marca) kolacją przy świecach na Kręgielni. Kolacja pamiętna ze względu na spalony paznokieć i perfidny bombel przez półtora tygodnia, a także obecność Kruczka i Sylwii. W wielu kwestiach przełomowy weekend.

Królik od dupy strony. Tzn od przodu ale krok po kroku od tyłu.

Poprawione markerem. Czeka na wymazanie konturów.

Ołówkowy szkic.

Biała kartka. Czasem chciałoby się, żeby ludzie, których spotykamy byli białymi kartkami, które dopiero my zapisujemy. Bez brzydkich gryzmołów z przeszłości. Niestety teraźniejszość jest mocno warunkowana przeszłością. Chociaż w niektórych przypadkach może i dobrze?

2011-04-19T00:41:00.001+02:00

Szpak Marceli

Natalia mówiła, że to na pewno Szpak Marceli. Nie wiem. Jedno jest pewne - jest piękny i wyjadł wszystko z karmnika.
Przy okazji pierwsze testowe nikkora 35mm 1.8 :}

2011-04-18T22:24:00.001+02:00

Półkolonie z ZOKiem

Pan Stasiu nasz najstarszy wolontariusz :)

W zeszłym roku była delfinem.

Młody uwielbiał strzelać takie miny.

A w Aquaparku było ładne światło.

i za takie coś uwielbiam 50mm.

i za to też.

Kuba

Jasiu.

Dedu to nie on.

Łysy. Kolejny z naszych wolontariuszy.

Filcowanie.

zamyślona.

robótki ręczne.

ach, te baby.

Regular Ordinary Polish Meal Time:->

w sumie to nawet nie streszczenie półkoloni. Kilka luźnych zdjęć z lutego. Zaległości, że hej ho. totalnie nie miałam chęci do wrzucania tu czegokolwiek. Sporo się wydarzyło, ale już nie pamiętam co. jest już bardzo późno, pora już spać.

2011-04-16T00:40:00.000+02:00

postprodukcja. spinawa na studia. wkrótce więcej zdjęć. drzewo wielkości 3-4cm. element animacji.

2011-03-09T23:19:00.001+01:00

Sto lat:->

Gdyby 6 lat temu ktoś powiedział mi, że przez kolejne 6 lat będę wywnętrzać się w Internecie, chyba bym go wyśmiała. Teraz, po tych wszystkich latach widzę, że było warto. Nie napiszę niczego odkrywczego w porównaniu z ubiegłym rokiem. Nie mniej jednak przybyło sporo różnych fajnych wspomnień. Ubyło parę różnych spraw. Zniknęło kilku ludzi, za to pojawili się inni. Niektóre kwestie wciąż bez zmian. I wiecie co, mam podwójne urodziny :-D ale bez szumnych życzeń na fejsie czy nk. Takie o. z premedytacją.

Z braku laku kończę (tę notkę) dziękując Wam za kolejny rok przed ekranem ;)

a zeszłorocznych chętnych na obrazek przepraszam za moją niesubordynacje! obrazek wciąż czeka na wysłanie ;D

2011-02-23T13:27:00.002+01:00

Jagoda.

Przybyła do nas (do Blendy) i została. Obfotografowana przez ich troje i mnie.

Chyba nie nadaję się do poważnych sesji, bo zawsze walnę coś takiego, że nie idzie utrzymać powagi :P

O przestawianiu (totalnie przypadkowym) sprzętu już nie wspomnę. Pomimo tego, efekty naszej współpracy podobają mi się i generalnie rzecz biorąc było wesoło :)

wczoraj przybyło mi nowe dziecię do opieki. Nic, tylko czekać na cieplejsze klimaty i w drogę!

2011-02-11T21:57:00.001+01:00

Time to say goodbye.

Pogoda w ten ostatni dzień pogorszyła się znacznie.

Nie spadło z nieba nic nowego. Za to Orawiak (ponoć gorszy od halnego, bo zimny) wiał z prędkością 120km/h . Ponoć jak halny wieje, to ludzie wariują. Niestety, przekonaliśmy się o tym na własnej skórze.

Kaśka z Moniką i nieznośnym w tym roku Barym. Wyjście z nimi na babską wyprawę do lasu grozi trwałym kalectwem :D i te 'wilki' na skraju lasu...

tak, czekałam, aż przyjdzie ktoś i odgoni Bariego, bo rzucał się dziś jak wściekły.

Wieje halny, widoki ekstra. Klimaty ciężkie. Jakiś facet powiesił się na Szlembarku.

I to drzewo. Podobało mi się.

Przedostatni dzień. Idziemy do sklepu. 3h nam zeszło.

Ochotnica. Latem kąpaliśmy się w niej, teraz bym nie zaryzykowała.

Podsumowując - było fajnie.
Inaczej niż rok temu. Bardziej refleksyjnie i spokojnie. Bez złamań, bez obrażeń wewnętrznych, bez komplikacji. Z niewielkim strachem po oglądaniu filmów do 2 w nocy. Z przeraźliwym halnym trzaskającym o dach i próbującym porwać nas na granicy. Z dupolotami w dzień i nie tylko. Z targaniem się po śniegu. Z chodzeniem po ścianach. Z RRRrrr! z 'serduszkiem', 'słoneczkiem' i 'kochaniem'. Z w końcu grzybową :-> i innymi przepysznymi daniami cioci Eli. Z truskawkowym kubkiem i wszystkimi dobrymi emocjami od ludzi, z którymi dane mi było tam być.
Dziękuję.

2011-02-11T21:28:00.001+01:00

Popołudnia bezkarnie cytrynowe.

Wschód słońca.

Któregoś przejrzystego popołudnia, tuż po obiedzie, po kilku zjazdach na dupolotach wybraliśmy się na granicę do Wuja Józka.

'wybraliśmy się'... jakby to była conajmniej półdniowa wyprawa... A to było tylko 3 minuty drogi z trasy zjazdowej.

Warto było.

Takiej widoczności latem się nie uświadczy.

Drzewa.

I góry w śniegu :)
Przedostatni 'wrzut'.

2011-02-11T20:47:00.002+01:00

1000 post! :O
Studzionki. I wszystko jasne.

Równo rok temu ta sama drewniana tabliczka witała mnie tu po raz pierwszy. Dziś, po roku czasu wracam. Bogatsza o nowe doświadczenia, biedniejsza o fałszywych 'przyjaciół', mądrzejsza o parę książek i głupsza o parę myśli. Jednak wracam tu z przyjemnością, bo tu jest inaczej.

Dzieciaki kupiły sobie takiego drucianego kwiata lotosu. Miałam kiedyś mniejszą wersję tej składanki, ale gdzieś ją zgubiłam. Miała prawo się zgubić - miałam ją od czasów 6 klasy podstawówki i kolonii w Pobierowie ;)

Listek. No tak, nie spadł, ale będzie się rewelacyjnie prezentował z nadejściem deszczowej wiosny i czasu krokusów na Studzionkach.

Jolka nie mogła oprzeć się śniegowi. Z Jolką w tym roku dzieliłam pokój, radości, smutki, płatki cinni minis i obowiązki i inne atrakcje. Fajnie się współpracowało :)

Przysypane.

Nie wyobrażam sobie popierdzielać tam rowerem, ale jeśli ktoś odważny się znajdzie - chylę czoła :)

W drodze na Lubań.

Wuja Waldek rozpala góralską watrę.

Oczywiście zima to nie tylko chodzenie po górach, łapanie widoczków i rozpalanie ogniska. To także albo i przede wszystkim ulubiona rozrywka dla starszych i młodszych - zjeżdżanie z góry na dupolotach.

Ustrzelonam przez panią Lucynkę.
W tym roku technikę zjazdu miałam opanowaną do perfekcji ;> Obyło się bez obitych nerek i innych wątpliwej jakości atrakcji.

Gdzieś w połowie podejścia. W całej tej zabawie najgorsze jest podchodzenie pod górę. Zjeżdżaliśmy aż do skraju lasu. Kawałek jest ;}
Podziękowania dla mojego ulubionego anglisty, za wytarganie mnie na dupoloty o zachodzie słońca, kiedy trasa jest przymarznięta, na 'stoku' bez tłoku, na niebie milion gwiazd, a śnieg przyjemnie miękki ;)

I na deser...
...Astro-fotografia baaaardzo wątpliwej jakości ;D ale coś mnie ujęło w tych kilku gwiazdkach tuż nad granicą Wuja Józka. Kurcze, być tam i widzieć te wszystkie gwiazdy na żywo. Z dala od świateł miast, od szumu samochodów i innych metropolijnych atrakcji.

2011-02-10T00:13:00.005+01:00

Wtorkowo w Tatrach.

Jak zwykle pomylona kolejność. Nie lubię blogspotowego systemu wrzucania zdjęć. Cóż. Widok z okna autobusu po ciężkim, przyjemnym acz męczącym dniu.

Wnętrze zakopiańskiego Koktajlbaru Jagoda. Wewnątrz klimat świetny. Jedzenie - pyszne. Ludzi mnóstwo, a pączki ogromne. Szarlotka na ciepło z lodami i bitą śmietaną - pyszna opcja, ale mając przed sobą widmo godzinnej jazdy autobusem i ponad półgodzinnego podchodzenia z Ochotnicy na Studzionki robi się słabo... ;)

Widok na Giewont spod kościoła na Krzeptówkach. Widoczność była fajna, miejscówka odwiedzona tylko ze względu na naszego wyjątkowo religijnego kierowcę, który to kierowca 'pokazał' swoje katolickie serce wkrótce po wypadku Roberta Kubicy... ale to zostawię bez komentarza.

Kościół na Krzeptówkach ufundowany przez górali po zamachu na życie papieża. Jak głosiła 'legenda' przekazana przez ów pana kierowcę.

Nie miałam siły i ochoty na zwiedzanie obiektów sakralnych. Spodobał mi się jedynie witraż. Ale jego zdjęcie leży gdzieś na dysku. W tym roku ominęło nas słuchanie góralskich śpiewów/kolęd w Ochotnickim kościele. A szkoda, bo tamtejsza msza brzmi zupełnie inaczej niż tu.

Patryczek. Nasz kierownik wycieczki. Za trzy dni miał przejść na emeryturę. Tutaj spaceruje Doliną Kościeliską ze swym laptopem;->

Pogoda tego dnia była wyjątkowa. Z góry raziło w oczy cudowne, pierwszo-lutowe słońce, od boków przyjemny wietrzyk, a od ziemi delikatnie chłodził śnieg i mróz.

Spacerując doliną Kościeliską miało się wrażenie, jakby szło się przez ogromny sad. Alejki, przez które przechodziliśmy porośnięte były rozłożystymi drzewami, które teraz, po stracie liści skrzyły się śniegiem i od czasu do czasu upuszczały na przechodniów biały puch.

Tutejszy śnieg był wyjątkowy. W sumie to nawet nie był śnieg, tylko obmarzająca na śniegu mgła. Jak zwał, tak zwał. Jedno jest pewne - wyglądał niesamowicie. Cudownie się skrzył i aż chciało się go zjeść ;-> Jednak ze względu na biegające tą trasą konie z turystami odmówiłam sobie tej przyjemności.

To wyglądało nieco dziwnie. Nadal nie wiem, czy to 'zwykła' wycinka drzew, czy może sprzątanie po jakiejś wichurze w tejże okolicy.

A to wygląda nieco jak z "Opowiadań w Dolinie Muminków" Tove Jansson. Jeszcze tylko dostęp do morza gdzieś, za najbliższą górą i lasem i Dolina Muminków jak się patrzy ;)

Jedno z drzew, o których wspominałam już wcześniej. Te kamienie z tyłu, to już Tatry. Kto chciał, ten zmacał. Tatry zimą zaliczone ;)

Nie wiem, co to był za potok, strumień, rzeka, ale płynęło sobie to-to przez dolinę. Widać, że zima się go nie ima, bo podczas gdy Ochotnica jest jeszcze skuta lodem i tylko gdzie-niegdzie udaje jej się go poskromnić, ten strumyk czeka już na wiosnę.
Zima w takim wydaniu mi pasuje :) No to wtorek miałabym już za sobą. Z Zakopanego nie mam zbyt wielu zdjęć (prócz wnętrza baru Jagoda), a to dlatego, że miałyśmy z Jolką bardzo poważne zadanie zakupu rajstopków dla dzieci. Kto by pomyślał, że na tak ogromnym dreptaczku nie znajdzie się ani jedna para NORMALNYCH rajstop?!
Cóż, moje ulubione, drewniane żółwiki widziałam tylko w przelocie... może innym razem.

2011-02-09T23:28:00.002+01:00

Jenga.

Stoi wieża.

Modyfikujemy.

Robi się mało stabilnie.

Staramy się ratować sytuacje.

Nic z tego. Cała misternie składana konstrukcja runie lada moment.

No i coś tam niby runęło. Niby nic nie runęło. wydarzyło się sporo, choć w sumie niektóre z tych rzeczy mogłyby z powodzeniem się nie wydarzać. Cóż. Było, minęło.

Środek naszego pokoju to idealne miejsce do układania wieży z klocków. To także idealne miejsce do leżenia plackiem na brzuchu i układania się na wszystkie strony świata. Ćwiczenie śmiechu jenga w towarzystwie Jolki, Kaśki, PWSa i PLki to całkiem interesujące przeżycie ;)

2011-02-09T23:17:00.001+01:00

Studzionki zimą.

Dla takich widoków z okna warto tam być. Oczywiście nie tylko dla widoków, ale one szczególnie pobudzają z rana do wstawania.
Mnóstwo samolotów latało po Studzionkowym niebie w tym roku. Maciej mówi, że pewnie powroty z Egiptu. Pewnie ma racje.
Tak, wiem, mam fafluna na matrycy.
Pierwszy dzień. Nigdy później nie było w okolicy tyle szadzi i szronu...
Komin.
Strzelone z łazienki o godzinie 9 rano.
I ten sam motyw tyle, że o 5 po południu. Tego dnia było wyjątkowo bezchmurnie.
Rynna jaka jest, każdy widzi.
Pierwsza część studzionkowania oficjalnie otwarta. Obiecuje w następnej mniej samolotów i pierdółków, a więcej ludzi ;)

2011-01-23T20:42:00.002+01:00

Zima na ramiona moje spadła.

Niewinnością. Białym śniegiem.

Pierwsza gwiazda już na niebie. Nie ma... Nie ma ciebie...

Ale my się tym nie przejmujemy i jasno patrzymy w przyszłość.

Bo co się odwlecze, to niech spitala nam z oczu i z serca.

Parafrazując wieszcza obwieszczam.
albo raczej obwieściłam. Zdjęcia z końca zeszłego roku kiedy śnieg był świeżutki jak szczypiorek na wiosnę i kiedy brak było chęci na cokolwiek. Teraz są jakieś chęci ale brak śniegu. Ach, ironio. Dobrze, że Bozia dała łapki i farbki, to sobie przynajmniej w tej materii nieco poużywam.
Tydzień do końca sesji, a ja już mam ją w poważaniu.
Co do samych zdjęć - jak zwykle - Karolina.
Chyba czas zmienić modelke ;))

2011-01-23T20:33:00.003+01:00

Bartek.

Zza szyby.

Bartek zdziwiony.

Bartek przebrany.

Szybciutkie zdjęcia stworzone na potrzeby świetlicowych zajęć fotograficznych. Zażarty był bój pomiędzy grupami, które ubierały modeli. Basia z pewnością miałaby wobec mnie mordercze zamiary jeśli umieściłabym tu jej zdjęcie, więc umieszczam tylko Bartka.
Za tydzień o tej porze - Studzionki. :-O ale ten czas leci.

2011-01-19T19:11:00.001+01:00

Turbixon w wersji maieckowej.

Bo ma moje rękawiczki niebieskie i szalik w takim samym kolorze :)
Niesie trochę promyków, żeby nie było smutno.
ale i tak jest. Więc promyki na nic.

2011-01-19T00:18:00.001+01:00

Zima.

2011-01-18T23:28:00.001+01:00

Sylwia.

Kiedyś tam dawno wrzucałam zajawkę z tego spacerku.
Pamiętam, że było wtedy okropnie zimno i z tego powodu cały nasz plan trafił szlag. Śnieg w tamtych okolicach nie prezentował się zbyt dobrze. W ogóle się nie prezentował. Kij i wiosło.
Ale coś tam ustrzeliliśmy zanim zza zakrętu wyszli ludzie i patrzyli dziwnie.
Ale i tak największy strach miałyśmy, kiedy w wagonach coś zaczęło stukać. I nieważne, że stały na bocznicy. Irracjonalny strach, że zaraz cały sznur wagonów ruszy był silniejszy. No dobra, mróz był silniejszy :P
Pierwszy noworoczny spacer.

2011-01-18T23:00:00.001+01:00

Ptaki - blokersy.

Sikorka bogatka na dachu nowego karmnika.

Ta pilnuje jedzenia. Się najeżyła małpa mała. Małpa - bo odgania inne ptaki od jedzenia.

Kos. Przybycie tego gościa jest zawsze pełne emocji. Bo nie dość, że przylatuje rzadko, to podziuba chwilkę, z premedytacją zapozuje i odleci. Nie boi się jednak obecności ludzi i aparatu. Upodobał sobie słonecznik :}

Płatki śniegu na piórach kosa.

A ta ciekawska sikorka chciała na bezczela podejrzeć, co dzieje się za szybą. Oj, jak ja lubię te latające stworzonka!

To wygląda mi na ziębe, ale mogę się mylić.

Grubodziób. O nim mowa była już wcześniej.

Tłoczno tu momentami.

Sikorki.

Gdzieś mam zapodziane zdjęcie dzwońca. Nie chce mi się szukać. Wrzuce przy kolejnych śniegach, bo teraz ptaszki znalazły chyba inne miejscówki z jedzeniem i nie widać ich zbyt często odkąd stopniały śniegi. Może to i dobrze?

2011-01-18T14:06:00.003+01:00

Robimy karmnik.

jak widać. Niektórzy układają tarota, inni gwoździe.
Ale po kolei. Do zrobienia karmnika przydadzą się:

odpowiednio wycięte deseczki.

coś do wkręcania śrub.

Gwoździe i śruby.

wiertła.

No i oczywiście jakieś zdolne ręce. W tym przypadku ręce Taty.

Dalej sprawa jest prosta. Wystarczy przyszykowane deseczki połączyć ze sobą za pomocą śrub lub gwoździ.

Dokleić dach.

I przymierzyć czy będzie pasował ;->

Po tym wszystkim karmnik należy wystawić do ogródka/za okno/na balkon/gdziekolwiek nasypać nieco ziarna (zależy jakich gości się spodziewamy. Saren nie przewiduję, więc nic im nie sypałam. Jak przyjdą, to się zdziwię. Zdziwię się tym bardziej, że mieszkam dosyć wysoko. W moim karmniku dla przykładu znajdują się ziarna słonecznika, pszenicy, płatki owsiane, słoninka i jakieś inne ziarenka z jakiejś karmy dla ptaków.

2011-01-13T23:58:00.002+01:00

To nie jest myszka miki którą pamiętacie z dzieciństwa.

Najpierw był szkic. Starym długopisem i markerem.

Następnie wycinanie szablonu bezpośrednio z papieru na folii.

Po lewej szablon właściwy, po prawej - środek szablona właściwego. Posłuży mi później do wykrawania mniejszych elementów.

Przy okazji wycinanek - gupie zabawy papierem. Miki-zombie.

Ołkej. Kleimy wzór na koszulkę.

Naklejony wzór, nieodklejany środek i odklejona podklejka wzoru. A do góry okejka z innej, robionej dziś koszulki.

Pierwszy etap malowania - pokrycie białych miejsc.

Te szczęki przydadzą się nieco później.

Po wysuszeniu można odklejać mniejsze elementy i zaklejać je innymi.

Już widać nieco więcej.

Taak, głodzilla atakuje.

Nie pytajcie. To nie ma związku z dalszym procesem twórczym.

Najbrzydszy etap. W sumie jedna wielka niewiadoma.

dodanie kolorów. Nieco ożywia ten ponury obrazek.

I najfajniejszy moment - oderwanie naklejki. Wtedy wszystko wychodzi na jaw. Jedyne co możemy tu zrobić, to domalować nieco kontur markerem, lub pociągnąć delikatnie farbą.

i ostatni akcent - napis. Fajnie się wycina literki w tejże folii. Jeszcze fajniej odrywa folie i ogląda jak wyszły. Trzeba jednak uważać, żeby mocno przykleić folię do pomalowanej już części. Mogą się robić zacieki.

Tadą! i oto efekt końcowy.
/całość wykonana farbami do tkanin, po przeprasowaniu są bardzo trwałe.

Pewnie niektórym runęło dzieciństwo. Mnie by też runęło, gdybym przepadała za myszką miki. Ale tak nie jest, więc jest jak jest. Taka brzydka praca jest efektem wkurzenia na szkołę i wszystko, co się jej tyczy. W niedziele egzamin a jak widać, robię wszystko, żeby się nie uczyć. Zresztą, po diabła się uczyć, skoro i tak oceny idą na chybił-trafił.
Nie zgadzam się i już!

2011-01-10T14:01:00.001+01:00

80% zaćmienia.

Zaspane i prowizoryczne.

Przez chmurę.

I przez klisze. Zaćmienie jak zaćmienie. Kolejne będzie może za 100 lat. Fajne wrażenie.

2011-01-10T13:38:00.001+01:00

Plakat.

na zaliczenie pracowni komputerowej ;) Co prawda w mojej wersji bardziej zajęcia z techniki/plastyki niż pracowni komputerowej, ale cóż...

Taka mała (format A0) wycinanka.

Trochę mi to zajęło. Głównie ze względu na bark chęci i lenistwo, niż faktyczny poziom "zaawansowania".

Wersja baaardzo robocza. Co prawda nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z cięciem tak dużych form, ale ta sprawiła mi wiele frajdy. Szczególnie, kiedy przypadkiem ucięła się jakaś głowa :-O

Z efektem AXE. Powieszona w korytarzu i podświetlona światłem z kuchni ;-)

Do druku poszła jednak wersja jasna. Zabawa spodobała mi się na tyle, że w planach kolejne wycinankowe cuda-wianki.

2011-01-10T12:53:00.002+01:00

Koszulkowo w WSNHiD.

Niewielka część naszej grupy ze swoimi projektami koszulek. To był długi dzień :D

Twórcze zamieszanie.

Kolejki jak za komuny, ale czekanie wcale się nie dłużyło. W sumie nawet nie wiem gdzie i jak zniknęły te trzy godziny.

Wojak jako Bed Boy :D i jego za mała koszulka :D

Prawie jak Dzień Dobry TVN! na żywo kolory żywsze, fluorescencyjne.

Nasz kącik rzemieślniczy. I jak wiadomo - bałagan na ławce :D

I ja plus moja koszulka :P

I uprowadzenie przez Sprzedawcę Marzeń - Maciulka.
Zdjęcia są pracą wspólną(głównie Agaty i Maćka), ale nie byłoby ich gdyby nie Agatka B (dla której podziękowania!), która postanowiła targać aparat z Kotlina i polować na wszystko co się rusza.

TUTAJ duuużo więcej zdjęć :)

Ostatni zjazd 5. semestru. Ale ten czas leci. Weekend był po prostu odlotowy. Najpierw spotkanie dot. egzaminu licencjackiego - dawno się tak nie uśmiałam słuchając dr Radosława K., później sprawdzanie materiału Oskarowej koszuli, historia o szklanych oczach, koszulkowanie, i mnóstwo innych śmiechów. Później archetyp sarny, trochę felg, poranne budzenie i opowieści dziwnej treści, picie 'sprajta' przez słomkę i spotkanie z Efką i takie tam atrakcje. Piszę to dla siebie, żeby nie zapomnieć :-)
niedługo więcej aktualizacji.

2011-01-02T21:10:00.000+01:00

Sylwia. Wkróce więcej :}

2010-12-31T21:33:00.001+01:00

Szczęśliwego Nowego Roku 2011!

Nie chce mi się podsumowywać mijającego roku. Nie chce mi się ruszać z domu, a za pół godziny mam być juz na miejscu. Objadłam się pomarańczami, bo mandarynki juz mi się przejadły. Czekam na styczeń, bo czuje, ze moze być fajnie.

a więc wychodzę.

2010-12-28T19:57:00.001+01:00

Dinozarły nie umarły.
czarno na białym ;)

Czyli pracujemy przed końcem sesji :) Moja koszulka na zaliczenie na Podstawy Komunikacji wizualnej. Jednak zabawa z szablonami i farbami do tkanin spodobała mi się na tyle, ze w planach kolejne projekty i ich realizacje. Ou je! ;)

2010-12-14T23:22:00.004+01:00

Trochę folkloru.

Nawiązując jeszcze do poprzedniej notki - moja zima za oknem wygląda tak :}
Ale na temat zimy już dziś koniec. Teraz w podróż po lokalnym folklorze zabiera nas Basia. Z Basią pracujemy razem w świetlicy. Ona z dziećmi tańczy, ja nie biorę w tym udziału ;) Czynnego, bo biernie czasem przyjdę i coś popstrykam. Basia jest germanistką, ale uwielbia zabijać mnie wybitnie akcentowanym "where are you?" co w jej wykonaniu brzmi mniej wiecej "łerarju?" ech, literki tego nie oddadzą ;}

Pokonamy falę. Albo sposób, żeby się wybić spośród wielu.

Ten maluch miał tak słodko przerażone spojrzenie, że ojej.

czerwone wstążeczki.

Nie niee, ona wcale nie miała zamiaru odlecieć.

przyuważone.

"let me go home..." tak słucham, co mi Michael Buble śpiewa w głośnikach i pasuje mi to.

Mała elegantka.

i ponownie przerażony maluch.

Znudzony.

keep on smilin'!

I Basia ponownie! Sory, ale musiałam to umieścić ze względu na Twoje trzewiki :}

2010-12-14T22:53:00.001+01:00

Zima to też życie!

Co prawda niedźwiedzie i inne takie duże napchały sobie brzuchy igliwiem i poszły spać. Generalnie uważamy, że na zimę świat zamiera, zasypia. Niedźwiedzie zasypiają, myszy zasypiają, wiewiórki, drogowcy też zasypiają...

Co w pewnym sensie jest prawdą, ale nie znaczy to, że wszystko śpi i ma nas, ludzi w poważaniu. Odkąd z drzewa przed moim oknem opadły wszystkie liście - zobaczyłam nowy świat. Znalazłam nowy, świergoczący punkt widzenia.

Niestety nie dysponuję odpowiednim sprzętem, do tego typu bezkrwawych łowów, ale to, co widzę co dzień za oknem z nawiązką wynagradza mi te braki. Nigdy w życiu nie pomyślałabym, że tyle skrzydlatych stworzonek może mieszkać praktycznie pod moim nosem.

Poza wyżej upolowanymi Sikorkami Modrymi i Bogatkami za oknem wesoło śmigają także grubodzioby - przeparadował mi jeden po parapecie! Dumny jak paw, brązowiutki, śliczny! chwilami przylatują tu także gile, jemiołuszki tak jak TU i inne ptaki, których nazw jeszcze nie znam a zdjęć jeszcze nie mam :> Ale spodobał mi się temat, więc mam zamiar nieco bardziej się zainteresować.
Póki co dokarmiam braci mniejszych słoninką, chlebem i ziarnami za co one odwdzięczają mi się możliwością bezkarnego obserwowania :)

Już słyszę głosy lamentu - a po diabła przejmować się jakimiś ptakami? A po to, że zima to nie tylko mróz, śnieg, zaspy i korki na drogach. To także przepiękna pora roku, która pozwala nam zobaczyć to, co wiosna i lato chowają przed nami za liściem.

2010-12-14T22:48:00.002+01:00

Terefere święta idą!

A więc co robię, kiedy nic nie robię. Fotografuję swego renifera upolowanego we Flo. Renifer ów prezentuje swe poroże, które skrzy się wszystkimi kolorami tęczy i w przypływie światła słonecznego wprawia mnie w nieco świąteczny już nastrój.

To także zabawa nożem :> tak, dać mi ostre narzędzie, kartkę i czekać na efekty. Obolałe palce, ułamane ostrza, ale frajda z ukończonego obrazka - bezcenna.

No i skoro przy wycinankach jesteśmy... Pracuję nad projektem plakatu na zaliczenie pracowni komputerowej. Tak wiem, mało tu komputera, więcej pracowni, ale wersja wycinankowa przeszła :) Mam nadzieję, ze przejdzie dalej, byłoby miło.

2010-12-06T21:57:00.004+01:00

Wesele Ani i Bogusia.

(czyli bratowej mej i brata mego :)
Zdjęcia w tym poście nie są mojego autorstwa, tylko fotografa ślubnego. Jako świadek nie chciałam latać po kościele i sali z aparatem ;)

W kościele.

Wejście do kościoła. Ludzie, jakie to było stresujące!

Ale za to jakie to było dla nich stresujące! słychać było drżenie w ich głosach. Wzruszająca chwila.

Kwiatki, ryż i piniundze. Czyli szczęśliwi Młodzi wychodzą z kościoła.

I chwilę później odjeżdżają w siną dal. Pamiętam, jak stresujące były dni przed weselem. Szczególnie ostatni tydzień. Sam dzień wesela przed dopięciem wszystkiego na ostatni guzik - czyli ubranie auta, dmuchanie balonów, mocowanie "L" i inne weselne atrakcje przeżyłam jak w letargu. Nie wiem kiedy i nie wiem jak, ale to wszystko się po prostu wydarzyło.

Toast dla Pary Młodej!I cała rodzinka w komplecie :}

Pierwszy taniec. Jak dla mnie bomba ;}

Co by tu wybrać... ;> Czyli problemy egzystencjalne w wydaniu moim i Rogala :}

Dance, dance. Fajnie było. Nawet bardzo fajnie. W życiu nigdy bym nie pomyślała nawet, że będę się tak dobrze bawić na czyimś weselu. A tu wesele brata i zabawa przednia! W sumie gdyby nie Marcin, to byłoby nudno i smutno. Wspaniałe zakończenie wakacji.

Świadkowie z młodymi robią sobie zdjęcia. Aaaa! i w sukience do kolan! toż to rozpusta! ;-)

I ostatnie z wesela. Za chwilę będzie sesja plenerowa, którą już w późniejszym terminie sobie odrobiliśmy, ale o tym później.

Póki co, czas podsumować. Ja wiem, że od wesela minęły już trzy miesiące... Nie mogłam się zebrać w sobie do wrzucania zaległości. Na prośbę Bogusia (nawet bez prośby bym kiedyś wrzuciła;) mały reportaż z tego wiekopomnego wydarzenia ląduje na moim blogasku. Nie wiem, co by było, gdyby nie ci wszyscy ludzie którzy tam byli. Każdy był potrzebny i tworzył tą imprezę.
Co zapamiętam szczególnie?
-rozmowy na balkonie ciemną nocą, to na pewno.
Piękną pogodę - zaskoczyła wszystkich.
Wspaniały klimat wesela.

Cóż, pozostaje mi tylko powiedzieć - lepiej być nie mogło! :}
Młodzi spisali się na 6!

2010-12-06T20:03:00.002+01:00

Poznańska sobota.

Choć ostatnimi czasy Poznańskie weekendy mam co tydzień, lub co dwa, tym razem zdarzyło się wystartować tam bez uczelnianej spinawy. Chociaż jak na sobotę w Poznaniu przystało - uczelnia zaliczona. Rynek w Poznaniu o godzinie 7 rano tętni ciszą, spokojem i niewyspanym kelnerem, który zamiata próg jakiejś restauracji. To także światła Terytorium, które niczym spodek kosmiczny... świecą? Kij z tym. W milionstopniowym mrozie dotarłyśmy na uczelnię, ogrzałyśmy się nieco przy kaloryferze, upolowałyśmy śniadanie i poszłyśmy w stronę Targów Poznańskich.

Po małej godzinie udało nam się dotrzeć do celu naszej wyprawy. Festiwal rękodzieła i przedmiotów artystycznych. A wcześniej spacer przez Browar i wszystkie możliwe i interesujące do obczajenia sklepy :} Ale do rzeczy. Na samym wejściu kolejka jak za PRLu. Bogu dzięki do akredytacji nie było nikogo ;) no to Sylwia z Anią poszły poczekać grzecznie w rządku, a ja poszłam po stosowny papiur. Wkrótce spotkałyśmy się przy bramkach wejściowych... Ludzie, ale to skomplikowane :->

No to tak... coś o samych targach. Stoisk było mnóstwo. Koniec o samych targach.

Strasznie dużo ceramiki. Jedna ładniejsza, druga brzydsza. Kwestia gustu.

Niektóre rzeczy były naprawdę urzekające i urokliwe. Aż trudno uwierzyć, że wszystko wyszło spod ludzkich rąk. Co się gupio dziwię - sama często robię jakieś coś z niczego. Ale jednak tu, w takim "natłoku" wszystkiego dostrzega się, że kosztowało to naprawdę dużo pracy.

Te ptaszki mnie zauroczyły. Proste, zgrabne i takie oczywiste. A jednak miały w sobie coś, co przyciągało wzrok. Pan, który je sprzedawał miał przed sobą cały stół zawalony różnymi gatunkami malutkich i większych braci mniejszych pousadzanych na kawałkach drewna.

Zdziwionych nie będzie. Ostre popołudniowe światło świeciło zza tego chłopca i dość ciekawie manewrowało się wśród rozpychających się łokciami ludzi, ale dałam rade.

Spotykało się i takie potworki. Osobiście nie ujmują mnie one nic a nic, ale skoro twórcy dają satysfakcje - to mają prawo bytu :)

A to mi się podobało. Bardzo przyjemne stoisko.

I te literki mnie poskładały. Akurat jestem na etapie lepienia literek, więc takie inspiracje łykam jak młody pelikan.

kawałek z kawałka skomplikowanej roboty. Haft nie wiem jaki, bo się nie znam, ale wiem, że haft ;)

Domek prawie z piernika.
Obrazy 3D. Jak dla mnie masakra. Pół roku roboty, 2 lata schnięcia materiału i można rzucać o podłogę bo nic się nie stanie.
Liść miłorzębu japońskiego. Spodobała mi się forma, a ten pajac który to wystawiał za szkłem wyleciał na mnie z taaaaaaką papą jakbym miała żarłoczny obiektyw i zjadła mu połowę tych gupich liści. Nie pomogły tłumaczenia, że prasa, że dokumentacja, że kij wie co. Jak ktoś jest tempom szczałom to dzidy z niego nie będzie.

Po tym niemiłym akcencie wkurzyłam się i poszłam, bo chamstwa nie zniese.

Ps. Wyjazd ogólnie udany. Inspiracja połapana. Filc i inne drobiazgi pokupione. Spanie w autobusie powinni wliczyć do dyscyplin olimpijskich.

2010-11-29T20:26:00.002+01:00

Wiem, gdzie jest Nemo!

Ale zanim Wam powiem, to jakaś ryba odwróci się do Was dópom. Przepraszam, ale to nie moja wina, że ona lubi być dópom a nie przodem.

W ogóle te rybki były jakieś niepełnosprytne;) Ta np cały czas siedziała przyklejona do tego krzaczka.

Ta uciekała przed obiektywem jak poparzona! To jest chyba ta Doris, czy Dolores od Nemo.

A ta żółciutka z kolei pokochała obiektyw od pierwszego wejrzenia i właziła mi w kadr, kiedy chciałam uchwycać inne rybki.

A tu jest Nemo!

Bo on ukrywał się w tych różowych krzaczorach!
Ale wypłynął i pływa!

I teraz jest tu!

No, tajemnica wyjaśniona, świat uratowany. Słucham piosenki o zimnych dziadach listopadach. Faktycznie dziadowskie. Jeden dzień i tyle śniegu... Tego nawet starożytni górale nie przewidzieli...
Zimno!

2010-11-29T19:55:00.001+01:00

Spotkanie w Bibliotece.

Tęcza książek. Coś fajnego ;} Zresztą pani, z którą było spotkanie opowiadała o dziewczynie, która kupowała książki wg takiego klucza, żeby pasowały jej kolorystycznie do pokoju. Specyficznie. Ale kto wie, może w tych kolorystycznie pasujących jej tytułach znalazła coś dla siebie? U mnie głównym kryterium wyboru jest - "Czy są to muminki?". Przepiękną serie wydała Nasza Księgarnia. Muminki w wersji mini - pięknie oprawione i ilustrowane ręką Tove Jansson.

Książki mojego dzieciństwa ;}

Przyuważone spojrzenie. A dziś tą panią widziałam jak biegła do autobusu. Bieganie w czasach takiego śniegu bezczelnego to nie lada wyczyn.

Autografy po programie.

Jezu jak się cieszę z tych króciutkich wskrzeszeń, kiedy pełną kieszeń znowu mam. Znowu moge myśleć trochę jakby ściślej i wymyślać śmiało nowy plan...

Bo biblioteka to nie tylko książki :)

Urzekła mnie ta drewniana kolejka. Przecudna! Jak kiedyś pojawi się jakieś małe dziecko w rodzinie to dostanie ode mnie takie drewniane cudo!

Dzień się tak poukładał zeszłotygodniowy czwartkowy, że udało mi się upiec milion kur na jednym ognisku. Najpierw chwila moment na świetlicy - odrobienie lekcji z Mikołajem, później spacerek z młodymi na wernisaż PCPRu, odstanie swojego podczas przemów poważnych ludzi z PCPRu, później strzałeczka do domu, i chwilę później biegiem do biblioteki na spotkanie literackie z panią, której imienia ani nazwiska już nie pamiętam, ale pamiętam, że całkiem ciekawie opowiadała o książkach. Że dom bez książki jest pusty, bezduszny. I że obok mnie siedziała moja była germanistka ze swoim dzieckiem, które się bardzo nudziło i z 5 razy oglądało tą samą książkę. Na 15 stronie był przepis jak samemu stworzyć żaglówkę na kałuże. Z tyłu siedział Bartek B. a obok niego kobieta, która całym swoim jestestwem okazywała swoje znudzenie. Nie wiem, w jakim celu przychodzą na takie imprezy tacy ludzie, bo naiwnie będę twierdzić, że nie na catering ;->

Zimowo się zrobiło.

2010-11-18T22:36:00.005+01:00

Wernisaż wystawy PCPRu

Aniołek z gliny szamotowej. Dobrze mu z tych przymkniętych oczu patrzy :)

Niedźwiedzie. Gdzieś jeszcze był trzeci, ale się zapodział.

Trochę ceramiki bardziej użytkowej.

Mikołaj który zerkał czy przypadkiem zła pani majka nie robi mu zdjęć :>

I bon apetit! jak wernisaż, to wernisaż. Catering pierwsza klasa! aż szkoda, że musieliśmy tak szybko lecieć na autobus. Zresztą, miło było tak sobie pomoknąć na przystanku i pogadać tak o. o wszystkim i o niczym. Lubie te nasze rozmowy.

2010-11-18T21:02:00.005+01:00

Jesienne porządki.

Na zdjęciu Roksana. Jedna z moich wychowanek na świetlicy. Uwielbia aparat. Pozuje też całkiem nieźle.

I jak patrze na te zdjęcia to przypomina mi się pierwsze zdanie Basi wypowiedziane po obejrzeniu efektów spaceru
"Zabraniasz dzieciom się uśmiechać?".
Prostując - nikomu nie zabraniam się uśmiechać :) wręcz przeciwnie. A to, że na zdjęciach niektórzy wolą nie pokazywać swoich siekaczy - cóż, jego brocha :}

Tegoroczna jesień była przepiękna i nikt mi nie powie, że nie!

A testy Nikona wrzucę wkrótce :)

2010-10-18T22:53:00.002+02:00

Z Alicją w Krainie Czarów.

brnąłem do ciebie maju

przez mrozy i biele

przez śnieżyce i zaspy

i lute zawieje

a teraz maj dokoła maj

wyświęca ogrody

i cały ja i cały ja

zanurzony w jordanie pogody

a teraz maj i maj i maj

dokoła się święci

od wonnych bzów szalonych bzów

wprost w głowie się kręci

Alicja.

znów Alicja.

i pewnie to nie zaskoczenie, ale tu też Alicja.

Nie pamiętam kiedy to było, ale się zdarzyło. Padał deszcz, było zimno ale załapaliśmy się na kawałek słońca. W sumie udało nam się upolować coś w miarę fajnego.

2010-10-18T22:45:00.002+02:00

Poznań miasto doznań.

W sumie tylko trzy dni w dusznej połowie sierpnia. W sumie tylko kilka godzin spędzonych razem, ale warto było. Po 7 latach znajomości - niezłe wrażenia ;}

Z Jaśkiem. Na malcie. Miłe popołudnie. Szkoda, że tak daleko...

i z Jaśką ;} W drodze na szamę, coś wpadło mi do oka, Było to tak oburzające, że postanowiłam to upamiętnić na tej stronie. o.

2010-09-09T23:19:00.006+02:00

TurbixonyPortret rodzinny.

Rysiek Jaki Rysiek jest - każdy widzi. To gwiazda w każdym calu (choć nie ma ich znów aż tak wiele) Rysiek lubi się polansić po mieście. Masz wypasiony kluczyk od fury? Rysiek na to leci!Maryjan wyjada ogryzki z talerza, jak nikt nie patrzy i potrafi puszczać bańki nosem. Jego talent został dostrzeżony przez łowcę talentów i wykorzystany w najnowszej produkcji "Quo vadis bańko". Obecnie Maryjan szuka zacnego producenta.

Wojtuś-serduszko szczerze nienawidzi, jak się tak do niego mówi. A jak się już wkurzy, robi się czerwony na twarzy i na ogonie, którego nie ma. Wojtuś szuka domu, gdzie będzie mógł wreszcie w spokoju pooglądać "M jak Marchewka".Jureczek pochodzi z dystyngowanej rodziny McKrólik Hycson mającej swoje korzenie w dalekiej Algierii. Jureczkowi nie odpowiadał tamtejszy klimat więc postanowił wyruszyć w podróż. Szuka miejsca, gdzie będzie mógł zagrzać na nieco dłużej.

Młody-stary Werter tak, on tak naprawdę cierpi. W młodości zafascynowany twórczością Goethego postanowił wziąć przykład z nieżyjących już romantyków i zawiązał na szyi szal i przyodział smutną twarz. Jeśli chcesz przy okazji pomilczeć z nim o poezji, to jest to wymarzony partner dla Ciebie. Zresztą o czym innym też możecie pomilczeć...

Są kolorowe, mięciutkie (bo z filcu) i mają wzruszające waciane wnętrze.

Rogalik ma już swojego Turbixona, Sylwia i Ania też. A gdzie Twój Turbixon?! :>

Do wyhaczenia tu, lub na allegro. Zaraz będą też w sklepiku ;P
Z tego co wiem, dalsza część rodziny planuje się wkrótce do mnie wprowadzić. Będzie kolorowo ;))

2010-08-29T22:42:00.004+02:00

W drodze na Turbacz

Kiedy byłam tu dwa miesiące wcześniej cała okolica wyglądała zupełnie inaczej. Albo inaczej. Nie wyglądała w ogóle... Przypomnijmy... Turbacz w maju KLIK! a tu okazuje się, że poza chmurą jest też góra! a na górze i schronisko. A widoki stąd są naprawdę przepiękne.

It's a kind of magic...

Deser Gorczański. Z jagód jakichś takich chemicznych i śmietany z puszki. Osobiście uważam, że kryje się przed naleśnikami studzionkowej cioci Eli. I tyle.

Cisza i spokój. Jak dla mnie bomba :)

I przypadkowo znaleziona kapliczka Bulandowa. Przypadkowo, bo zabłądziliśmy nieco szukając czerwonego szlaku.

Kapliczka Bulandy – kapliczka na Polanie Jaworzyna Kamienicka na Jaworzynie Kamienickiej – drugim co do wysokości szczycie Gorców. Ufundowana została w 1904 r. przez najsłynniejszego gorczańskiego bacę – Tomasza Chlipałę, zwanego Bulandą, który na tej polanie przez ponad 50 lat zajmował się pasterstwem, wypasając owce i woły. Ponadto był znanym znachorem, leczył ludzi i zwierzęta, uważano go też za czarodzieja.

Tak przynajmniej mówi Wikipedia :)

2010-08-29T21:36:00.003+02:00

Majka-zdobywca na Lubaniu :P

(razem z resztą naszej Studzionkowej ekipy)

a tak właściwie to nawet mnie tu nie ma ;PP

Z Eweliną po ponad 3 godzinnym marszu. Odpoczynek na szczycie. W tle możecie zobaczyć, jak Patryczek robi dziury :> ciekawe, skąd jego przezwisko ;)

Lepszych naleśników nie jadłam! Ogień-dym! serwowane przez Patryczka od robienia dziur ;}

Komcie na stołach w obozie na szczycie :)

Oto i Lubań. 3,5h ze Studzionek. I jedyne co tam jest, to pyszne naleśniki :} Na szczycie spotkała nas burza. A pod namiotami zakonnice, które spotkaliśmy w Wąwozie Homole. Te same, bo rozpoznały naszą grupę. Krejzolki, śpiewały i chichrały się jak szalone. Fajna ekipa :)

2010-08-29T18:16:00.005+02:00

Studzionki. Podsumowanie wakacji...

widok na Tatry z zejścia na Szlembark. Tego dnia pogoda była wyjątkowo fajna, a widoczność rewelacja. Tego dnia udaliśmy się na Rusinową Polanę :}

Tych widoków chyba nie ma potrzeby komentować...

Widoczność niesamowita. Zupełnie inne wrażenie z Rusinowej niż w maju.

Chociaż maj też miał w sobie coś niesamowitego. Bezchmurne niebo i takie fajne uczucie wolności...

A tu całą gromadkę pociesznych podopiecznych :}

ale te widoki wynagradzają wszystko. Ach, gdyby móc wyjść z domu i mieć za blokiem taki widok... ;)

I my, starsza grupa zdobywców Rusinowej Polany. Niezapomniane wrażenia. Gorąco pieruńsko i Dawid odnoszący kubki po herbacie do kaplicy... Ech, nadmieniam sobie, żeby nie zapomnieć na starość ;))

2010-08-29T18:02:00.000+02:00

Wyjazdowo część 2. :}

Targ w Nowym Targu. Bardzo specyficzny. Czasu było niewiele, ale poniższe zdjęcie pokazuje nieco różnorodność tam. Szczególnie wpadły nam w oko dywany ;)))

No ;}

Skansen nie powiem gdzie, bo nie pamiętam.

Ogólnie w tymże skansenie chodziło o to, że są tutaj chałupki w których kiedyś mieszkali górale.

I jest pokazane jak te chatki zmieniały się w przeciągu wieków :)

I dziura w okopconej komnacie. Tu wędzili oscypki i ściany były w kolorze węgla :}

A tu komnata biała. Tzn biała z racji kontrastu do tamtej. Bo w sumie była tak samo ciemna jak tamta ;}

Zepter :>

Kordełki i kołyska.

i małe centrum wyrobu muliny z alpaki ;>

Okno z widokiem na świat.

Ule. Urszule. I miodek :>

A tu było całkiem sympatycznie, gdyby nie pani która studiowała Etnologie i ciągle komentowała to, co opowiadała pani przewodnik. I wtopiła głupim pytaniem o tamtą małą izdebkę, która była pokojem sołtysa! ha. Nie ma głupich pytań, ale odpowiedź sprawiła, że zrobiło jej się głupio :D Po cichu wszyscy kibicowaliśmy pani przewodnik. A po usłyszeniu naukowego wywodu, że w 17w. nie było zapałek wymiękliśmy i zajęliśmy się poszukiwaniem kóz, które od początku spaceru podjadały nasze bułki...

2010-08-29T15:26:00.000+02:00

Objazdowo...

Tishnerówka.

Przed Tishnerówką.

W kościele w Dębnie. Zabytek klasy 0. I szalony ksiądz-marketingowiec ;]

Kościół zbudowany ponoć bez ani jednego gwoździa. Dzięki biedzie w parafii jest na dzień dzisiejszy jednym z bardziej wartościowych obiektów na Podhalu. Wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Wyjazdowo w ramach obozu w Studzionkach :)

2010-08-29T14:14:00.000+02:00

"Look into my eyes..."

you will see... ;)

Na spacerku po Zdunowskiej metropolii ;)

W przeciągu godzinki udało nam się przejść tylko kawałek krotoszyńskiej ;)

ale nawet na tych kilkuset metrach udało nam się znaleść kilka fajnych miejscówek i motywów:}

A tu przypadkiem uchwycone i osobiście ulubione moje z tego spaceru ;}

Kinowo. po Zdunowskiemu, bo kiedyś też mieliśmy kino :>

Oczywiście nikt nic nie wie ;}

Fajnie było :} Taka praktycznie chwila moment, ale bardzo sympatyczna chwila moment. My po obu stronach drogi, między nami samochody. I przekrzykiwanie się ponad ich dachami...

Marcinek gościł u mnie już kiedyś dawno, na samym początku Kavenawe ;} od tego czasu mnóstwo się zmieniło. Zmieniło oczywiście na lepsze i jestem z tego powodu niezmiernie zadowolona ;)

Ach, no bo Rogal to moja podkowa na z 6 gwoździkami i odwrócona tak, że przynosi szczęście ;*

I co prawda nie mam granatowego auta marki VW, ale obiad mogę ugotować...

oł god! :D

Podsumowanie wakacji uważam za otwarte ;)

2010-08-11T18:31:00.002+02:00

Studzionki. Początek.

chodź pokażę Ci miejsce, gdzie wszystko jest proste...

Za domem spotyka się takie cosie.

a takie nieco wyżej, jak się już wejdzie na Majcherek.

I Oliwka na zbieraniu kwiatków i "jagodów" :>.

paprotki.

Huba zdobyta :}

no. elegancki płotek :}

Panoramka.

Kwiatki jakby ktoś nie widział ;)

I widok na Studzionki. W tleeee to szare to Turbacz. Który zdobędziemy za trzy dni od tego spaceru.

2010-08-11T15:08:00.005+02:00

Z Adamem gdzieś w lesie.

męska rzecz.

jest zbyt gorąco, żeby wymyślać cokolwiek.

stanie się tak, że któregoś dnia w ogóle sie nie zjawie. Nie stanie się nic. Nie zmieni prawie nic. Nie zmieni się nic prawie...

pyk pyk i na ryby.

c'mon baby! :>

I Adam w pełnej krasie.

Zdjęcia z pewnego czerwcowego popołudnia. Nie udało mi się dodać ich prędzej, bo cudownym zrządzeniem losu i zarządzeniem kilku wspaniałych osób zostałam porwana w góry.

Można porywać mnie częściej;))

A wracając już do samych zdjęć... Bardzo sympatyczna i spontaniczna sesja. Fajnie tak czasem wyjść na spacer i poznać kogoś kogo kojarzy się tylko z widzenia :)

I co, i kto teraz ma swój świat, swoje kredki i swojego blogaska?

2010-08-11T15:03:00.002+02:00

Oliwka.

Jeszcze sprzed wakacji.

Wiem, mam straszne zaległości, ale postanowiłam dziś je nadrobić :)

półtora miesiąca nie pisania... półtora miesiąca szalonych wydarzeń. I jeszcze więcej zdjęć.

ajajaaaaj!

2010-06-21T19:53:00.004+02:00

Koncert Feel na Dni Milicza 2010

Tak, tak. Wiem, wiem. Nie przepadacie za tym panem. Bo kicz, bo tandeta, bo coś tam. Ale ja go lubię. Bo dał nam niewątpliwy przebój jakim było "Jest już ciemno" i kilka innych.

"ten pomiędzy wszystkim to ja..."

Można go nie lubić, można na niego pluć, wieszać psy i wyzywać, ale co mu po takim gadaniu? Ma kasiorkę, swoje 5 minut sławy, a tekstami z jego piosenek przerzucamy się w różnych sytuacjach naszego życia. Czego więcej chcieć?

Urzekł mnie swoją energią sceniczną. Na początku podeszłam do tej całej imprezy bardzo sceptycznie. "ojej... feel gra ;>"

niektórzy powiedzą, że wiele mi do szczęścia nie trzeba, ale cóż, kupił mnie z całym bagażem i 20 rybkami w akwarium. Ale to nie tak, że teraz będę im do snu włączać feela, tak po prostu fajnie było i tyle. Bez przesadyzmu.

Na uwagę zasługuje też oświetlenie. Było po prostu boskie! Dawno nie cieszyłam się tak ze światełek. Jak dziecko normalnie... :>

I kilka coverów wyśpiewanych przez Piotrka K. całkiem przypadło mi do ucha.

Nie będe ukrywać, że zaszokował mnie i zabił totalnie kiedy zagrał i zaśpiewał "Use somebody" kings of leon.

"kuci-kuci-kuci!"

I to ostatnie zdjęcie doskonale odpowiada klimatowi całego koncertu. Był pieruńsko sfetaśny. Ale tak lekkostrawnie sfetaśny. Pomimo szczekającego na niego przy każdej nadarzającej się okazji Pudelka, Kupicha pokazał się z tej fajnej, pozytywnej strony. Koncert zaczął się punktualnie, a Pietrek pokazał, że potrafi się dobrze bawić na scenie i zarażać publikę entuzjazmem i energią.
Zresztą. Feel to feel.
I tyle.

Zdaję sobie sprawę z tego, że ukręcam sobie biczyk takimi tekstami i opiniami, ale kij z tym. Dolewając oliwy do łognia - tak, Rubika też słucham :>

2010-06-03T23:03:00.003+02:00

Pająki - kolczyki.

czyli Majkowe studio nagrań vol. 3

Svarowskie. A tak się zarzekałam, że ich nie przerobie na kolczyki tylko zostawię sobie do oglądania i fotografowania. No i masz Ci babo placek. Bez bigla, bo nie pasowałby mi do zdjęć ;]

Starcie gigantów. Aktualnie na biurku mam 13 lutowanych pająków :}

Z labradorytem, moim ulubionym kamieniem. Jest dosyć drogi ale przepiękny. Niestety zdjęcie nie oddaje jego uroku, a szkoda ;)

I pajonki z czerwonom dupom. Niezwykłej urody szkło fasetowane w kolorze głębokiej czerwieni.

Oczywiście wszystkie pająki poza tym, że fajnie wyglądają na biurku i fajnie się je foci są także do noszenia na uszach. Jako biedna studentka jestem skazana na znalezienie dla nich zacnej pary uszu :)
Kto przygarnie pajączki?
szczegóły tu: TUTAJ

2010-06-02T22:43:00.003+02:00

Dzień Dziecka po mojemu.

Dziś przed południem odebrałam paczuszkę, a w niej same cuda!

Swarovski Crystal AB. Aż trudno uwierzyć, że ten maluch ma tylko 10mm.

Jakos nigdy specjalnie nie byłam za Swarowskim i jego kryształami ale fotogeniczność tego modelu mnie po prostu powaliła :}

Świetnie rozprasza światło. Co tu dużo gadać. Przecudny :)

Serduszko (a raczej dwa, drugiego nie widać) w kolorze Bermuda Blue, także 10mm przysposobiony przez Anie na kolczyki :} ktoś chętny? :)

Kwarc dymny 8mm. Fasetowany.

Dwa ametysty. Jeden 10mm, drugi 8mm i fasetowany.

Swarovski Indygo, także 10mm. Fajnie działają ze światłem. Ładnie transparentne kamienie.

Fasetowany kryształ górski, 10mm. Łaaaadny.

I zbliżenie :}

W paczuszce znalazły się jeszcze kamienie słoneczne, labradoryty moje ukochane i angelity. Nie znalazły się tu na zdjęciach, bo nie :> od godziny 8 siedzę nad nimi przewracam w prawo i w lewo i cieszę oczy. Kurcze, takie kilka kamieni a tak cieszą:}
Taki mój mały dzień dziecka. Bez kultowej waty cukrowej i żelkowego obżarstwa, ale za to w przyjemnych okolicznościach.
Wkrótce zostaną przysposobione na kolczyki które tym razem obiecuję tu pokazać.
Joł!

2010-06-02T22:30:00.003+02:00

Drzewko szczęścia z ametystem.

Ametyst - to odmiana kwarcu o zabarwieniu fioletowym, purpurowym lub purpurowo fioletowym

Uplecione w wolnej chwili. Drzewko jest malutkie, mieści się (jak można zauważyć) na latarce. Wysokie na 5cm.

całe z miedzi i naturalnego ametystu.

misternie plecione i w ogóle :)

Z ametystem wiąże się ciekawa historia:

Jedna z najpiękniejszych nimf leśnych nosiła imię Amethis. Rozkochany w niej bóg Bachus prześladował ją swoimi względami, ale Amethis stroniła od lubieżnego i pijackiego boga. Diana, wzruszona prośbami nieszczęsnej nimfy zamieniła ją w cudowny klejnot, zaś Bachus ujęty jej dziewiczą skromnością, czarowny ów klejnot obdarzył własnością ujarzmiania i pokonywania pijaństwa.
O.

Jeej, dawno nie miałam w rękach mojego podręcznego makro, a okazuje się, że spisuje się baaardzo sprawnie:)
Coś brak mi ostatnio chęci do fotografowania. Jeśli już, to bardziej z "przymusu" niż faktycznej frajdy. Wolę coś podziubać ręcznie, niż fotografować moim starym zmolestowanym fudżikiem. Chociaż dzisiaj spisał się elegancko. Aż jestem zadowolona z efektów :)

Drzewko do oddania w dobre ręce. Za dużo już ich posadziłam, brakuje mi miejsca :>

2010-05-31T20:56:00.000+02:00

Aniołki Pudzianki.

Majkowe studio nagrań vol. 2

Aniołki możecie pamiętać z przed Studzionkowego setu. Było to takie dosyć spontaniczne zlecenie na prezent-gadżet dla gości z Niemiec. Głównych dyrektorów Mahle ze Stuttgartu. Możnaby pomyśleć, że będą sztywni i wyniośli, a tak naprawdę to całkiem sympatyczne goście były :)

Aniołki początkowo nie prezentowały się zbyt atrakcyjnie. Zółte, koślawe i bez włosów. Już byłam bliska porzucenia ich na rzecz drzewek szczęścia, kiedy nagle w ręce wpadło mi kilka tubek akryli.

No i się zaczęło. To u mnie normalne, że jak dostane w ręce farby i pędzle to wpadam w trans.

A tu wcześniej wspominane "pudziankowe" ręce. Że niby ogromne! Pff!

Ojej no ja wiem, że wyraz twarzy jakiś taki dziwny, ale w ostatecznym rozrachunku całkiem sympatyczny.

i pudziankowe stópki. Tak jakoś spodobały mi się takie ogromno-ręko-nogie aniołki.

Wymalowany aniołek. Zaszalałam i zrobiłam im manikjuur i pedikjuur. Twarzowy różowy, no nie? :P

Czekają na zaperukowanie. Ale zanim to nastąpi musiałam polokować mulinę, a to trochę czasu zajmuje mimo wszystko.

Te loczki najbardziej mi tu pasowały. Anielski spokój i uśmiech.

i czerwone paznokcie :D

Może to i głupio się tak zachwycać, ale się zachwycam :}

I przymocowany do kartonu, zafoliowany, zarafiowany i gotowy do odlotu...

aż szkoda było mi się z nimi rozstawać.

Spędziłam nad nimi z dobre pół tygodnia. Tzn one same sobie spędziły, bo najpierw trzeba było je ulepić, później sobie schły, później o nich zapomniałam, później wzięłam je na świetlice, później wróciły do domu i znów zapomniałam o nich a później kiedy dorwałam farby, to już nie chciałam ich puścić... ale cóż.
Jak mus, to mus.

W przygotowaniach dwa kolejne anioły :) Dla Kruczka i dla Kamili.
Aż śmiać mi się chce, bo znów to robię. Znów zajmuję się wszystkim byle tylko nie uczyć się do sesji, ech ;)
za dwa tygodnie moralność.

2010-05-31T19:59:00.008+02:00

Drzewka szczęścia z bursztynem.

czyli z cyklu Majkowe studio nagrań.

Drzewko szczęścia. Z miedzi i bursztynu z komnaty bursztynowej :>

i krok po kroku jak to jest zrobione.

Składniki potrzebne do stworzenia Drzewka. Od lewej
-bursztyn z komnaty bursztynowej

- pomidor z Lidla
-dwa kamienie znad morza wytargane gdzieś z szafki z maskotkami.
-drut miedziany z jakiegoś silnika
-szczypce okrągłe, pieruńsko nieprecyzyjne i zmakabrowane, ale czerwone.
-nożyczki z Gwaranta jedyne Nie-tempe szczały jakie posiadam.

bursztyn z bliska jakby ktoś nie widział. Przewiercony i ładnie, miodowo kolorowy.

Drut miedziany nawinięty na szpulkę. Idealny do tego typu rzeczy :)

sfatygowane nożyczki i te drugie. Szczypce!

Kamienie znad morza. Wreszcie doczekały czegoś lepszego niż leżenie w szafce.

No i zaczynamy. Robimy taką kwiatkową plecionkę i robiiiimy i robiiiimy.

aż będzie można nią opleść cały kamień. Jeśli będzie można - oplatamy :} jeśli nie - doplatamy :}

opleciony kamyk prezentuje się całkiem ładnie. Teraz musimy uszykować odpowiednio gruby pęczek drutu. Będzie on nam potrzebny do splecenia drzewa. Robimy to tak "na oko". Warto zwrócić uwagę na to, żeby ilość pojedynczych "drucików" była parzysta, wtedy lepiej nawlekać kamyki.

i zaczyna się zabawa. Zaplątujemy wg. uznania gałązki i przymierzamy nasze drzewko do kamienia. Na tym etapie powinniśmy wyprowadzić już wszystkie pojedyncze gałęzie. Zaraz zaczniemy nawlekać na nie bursztyn.

No i nawlekliśmy. Jeden bursztynek na jedną "podwójną" gałązkę. Końcówki splątujemy ze sobą na długość jakiegoś centymetra, resztę ucinamy i zakręcamy drut tworząc jakby pętelkę. Zresztą można wykumać po zdjęciu niżej.

o, tutaj dobrze widać pętelki. Kawałkiem drucika przywiązujemy drzewko do oplecionego kamienia i cieszymy papy z ukończonego dzieła.

Całość zajęła mi około godzinę i 15 minut. Drzewko ma około 5 cm wielkości razem z kamieniem. Jest mikruskowate i tak naprawdę nie wiem po diabła wam je robić ;) ja je robię bo mi się nudzi i mam kilka zbędnych kamieni i drutów. Jeśli ktoś chce drzewko a nie chce mu się robić - zapraszam do sklepiku albo na priv, chętnie oddam kilka w dobre ręce :}

Mam nadzieję, że kogoś zainspiruje moja dłubanina.

I pofrunęło drzewko z dyrektorem finansowym z Mahle do Stuttgartu.